|
سالک ره کرده چون ره کرد و رفت
|
|
|
همچنان چون برق تازان می برفت
|
|
| |
|
در رسید او پردهٔ هفتم تمام
|
|
|
| |
|
خویشتن بالای اشیا یافت او
|
|
|
وان نهانی راز پیدا یافت او
|
|
| |
|
پرده در آنجا عجایب مینمود
|
|
|
بود آنجا لیک دربود و نبود
|
|
| |
|
پرده رفته ذات بی وصف و صفت
|
|
|
| |
|
جایگاهی دید او برتر ز جسم
|
|
|
هرکه آن جا رفت بیرون شد ز اسم
|
|
| |
|
|
|
بود آن جا ایستاده پرده دار
|
|
| |
|
|
|
| |
|
جایگاهی بود چون بحری لذیذ
|
|
|
| |
|
جایگاهی یافت بیرون از خیال
|
|
|
| |
|
چون در آن کون پر از عزّت رسید
|
|
|
یک تنی از ذات پاک او بدید
|
|
| |
|
|
|
نور تحقیق و عیان اندر عیان
|
|
| |
|
پای تا سر جمله از نور اله
|
|
|
| |
|
بر صفت مانندهٔ نوری بد او
|
|
|
گوییا خود نیز چون حوری بداو
|
|
| |
|
بر صفت او را نه سر بود ونه پای
|
|
|
| |
|
جای او از حد گذشته بی صفت
|
|
|
چون کنم این را کمالی بر صفت
|
|
| |
|
بود پیری لیک بدهم جفت نور
|
|
|
| |
|
دفتری در دست و معنی پر عدد
|
|
|
| |
|
|
|
| |
|
چوهری کان از دو عالم بیش بود
|
|
|
سر ز هیبت درفکنده پیش بود
|
|
| |
|
عکس آن جوهر به از نور یقین
|
|
|
سالکان را پیش رو او راه بین
|
|
| |
|
عکس آن جوهر فروغ ذات داشت
|
|
|
روی با آن دفتر و آیات داشت
|
|
| |
|
یک ستونی پیش او استاده بود
|
|
|
نورها ازعکس آن بگشاده بود
|
|
| |
|
عکس جوهر بر ستون افتاده بود
|
|
|
بر ستون کون و مکان بگشاده بود
|
|
| |
|
|
|
آنکه این دریافت نه از نقل یافت
|
|
| |
|
عکس جوهر لامکان بگرفته کل
|
|
|
نور آن کون و مکان بگرفته کل
|
|
| |
|
عکس را بر ذات ذات اندر یقین
|
|
|
کس ندیدش جز که مرد راه بین
|
|
| |
|
|
|
اندر آنجا بود نه جان و نه تن
|
|
| |
|
|
|
| |
|
|
|
| |
|
|
|
| |
|
سالک ره کردهٔ بی جسم و جان
|
|
|
خود بدیده برتر از کون و مکان
|
|
| |
|
سالک آنگه سوی آن تن باز شد
|
|
|
| |
|
کرد بروی از ارادت یک سلام
|
|
|
داد وی در هر سلامی بی کلام
|
|
| |
|
|
|
بعد از آن گفتار سالک گوش کرد
|
|
| |
|
|
|
یک نفس بامن زمانی گیر انس
|
|
| |
|
|
|
| |
|
|
|
عکس نور تو مرا اینجا نمود
|
|
| |
|
|
|
صد جهان اندر زمان اندر مکان
|
|
| |
|
پرتو نور تو اینجا راه یافت
|
|
|
تا دو چشم جان من ناگاه یافت
|
|
| |
|
|
|
| |
|
|
|
پیش خود هم با وجودت در عدم
|
|
| |
|
این چه جای است این رموز لم یزل
|
|
|
راز بر گو تا کنم جان بر بدل
|
|
| |
|
|
|
پرتو تو هم مکان و هم مکین
|
|
| |
|
راست برگوی و مرا راهی نمای
|
|
|
راه ما را تو برمزی برگشای
|
|
| |
|
کز کجا اینجا فتادم ناگهان
|
|
|
نور دایم کن پیاپی در بیان
|
|
| |
|
از کجا اینجا فتادم بی قرار
|
|
|
کین قراراین جا ندارد خود کنار
|
|
| |
|
از کجا اینجا دگر راهی برم
|
|
|
| |
|
نیست چیزی عکس نورست این زمان
|
|
|
با من این راز حقیقت کن عیان
|
|
| |
|
نیست پیدا هیچکس هیچی نمود
|
|
|
این همه بر هیچ باشد بی وجود
|
|
| |
|
نیست پیدا آسمان و هم زمین
|
|
|
نیست پیدا هم مکان و هم مکین
|
|
| |
|
نیست پیدا آتش بادست و باد
|
|
|
آب و خاک آنجا کجا آید بباد
|
|
| |
|
نیست تحتی فوق آخر در که رفت
|
|
|
نیست پیدا هست باری در چه رفت
|
|
| |
|
نیست پیدا نیست اشیا نقشها
|
|
|
نیست پیدا چون کنم این نقشها
|
|
| |
|
با من سرگشته اکنون راز گوی
|
|
|
آنچه تو دانی ابا من باز گوی
|
|
| |
|
راه کردم بی حد و بی منتها
|
|
|
| |
|
|
|
این زمانم دم بدم شوقی رسید
|
|
| |
|
راه بی حد کردم اندر پرده من
|
|
|
تا برون بردم ازآنجا خویشتن
|
|
| |
|
دیدم و دیدم ز دیده شد نهان
|
|
|
بس که جائی نی مکانست و زمان
|
|
| |
|
دیدم آنجا محو محو اندر یکی
|
|
|
| |
|
این چنین جائی که اینجا آمدم
|
|
|
چون در این جا گاه پیدا آمدم
|
|
| |
من عجایب در عجب دیدم کنون
مر مرا راهی نما ای رهنمون
|
آخرین اشعار شما (دفتر شعر من)