|
|
|
بگویم با تو رمزی چند ز اسرار
|
|
| |
|
چو دانش داری و هستی خردمند
|
|
|
بیاموز از فتوت نکتهای چند
|
|
| |
|
که تادر راه مردان ره دهندت
|
|
|
| |
|
اگر خواهی شنیدن گوش کن باز
|
|
|
| |
|
|
|
که از مردی زدندی در میان دم
|
|
| |
|
که: هفتاد و دو شد شرط فتوت
|
|
|
| |
|
بگویم با تو یک یک جملهٔ راز
|
|
|
که تا چشمت بدین معنی شود باز
|
|
| |
|
نخستین، راستی را پیشه کردن
|
|
|
چو نیکان از بدی اندیشه کردن
|
|
| |
|
همه کس را بیاری داشتن دوست
|
|
|
نگفتن: آن یکی مغز و دگر پوست
|
|
| |
|
|
|
همیشه پاک باید چشم و دامن
|
|
| |
|
|
|
همه کارش بجز روی و ریا نیست
|
|
| |
|
کسی،کو را جوانمردیست در تن
|
|
|
ببخشاید دلش بر دوست و دشمن
|
|
| |
|
|
|
اگر خواهی بخود، نبود زیانت
|
|
| |
|
مکن بدبا کسی کو باتو بدکرد
|
|
|
تو نیکی کن، اگر هستی جوانمرد
|
|
| |
|
زبان را در بدی گفتن میآموز
|
|
|
پشیمانی خوری تو هم یکی روز
|
|
| |
|
ترا آنگه به آید مردی و زور
|
|
|
که بینی خویشتن را کمتر ازمور
|
|
| |
|
مگو هرگز که: خواهم کردن اینکار
|
|
|
| |
|
کسی کو را بخشم اندر رضانیست
|
|
|
فتوت درجهان او را روا نیست
|
|
| |
|
|
|
نباشد در جهانش هیچ کس یار
|
|
| |
|
درین ره خویشتن بینی نگنجد
|
|
|
| |
|
|
|
نه گرمی ستیزه، بلکه زاریست
|
|
| |
|
بده نان، تا برآید نامت،ای دوست
|
|
|
چو خوشتر درجهان ازنام نیکوست؟
|
|
| |
|
زبان ودل یکی کن با همه کس
|
|
|
چنان کز پیش باشی، باش از پس
|
|
| |
|
مکن چیزی،که دیدن را نشاید
|
|
|
| |
|
|
|
| |
|
|
|
که نیکو نیست فاسق را سرانجام
|
|
| |
|
مکن با هیچکس تزویر و دستان
|
|
|
که حیلت نیست کار زیردستان
|
|
| |
|
درون را پاک دار از کین مردم
|
|
|
که کین داری نشد آیین مردم
|
|
| |
|
چو خواندندت برو، زنهار میپیچ
|
|
|
ورت هم بیم جان باشد،مگو هیچ
|
|
| |
|
بجان گر با زمانی اندرین راه
|
|
|
| |
|
دماغ از کبر خالی دار پیوست
|
|
|
ز شیطانی چه گیری عذر بردست؟
|
|
| |
|
|
|
| |
|
|
|
| |
|
سخن نرم و لطیف و تازه میگوی
|
|
|
نه بیرون از حد و اندازه میگوی
|
|
| |
|
مگو راز دلت با هر کسی باز
|
|
|
که در دنیا نیابی محرم راز
|
|
| |
|
|
|
| |
|
اخی را چون طمع باشد بفرزند؟
|
|
|
ببر، زنهار، از وی مهر و پیوند
|
|
| |
|
اگر گفتی ز روی، آنرا بجا آر
|
|
|
وگر خود میرود سر بر سردار
|
|
| |
|
|
|
| |
|
ریاضت کش، که مرد نفس پرور
|
|
|
بود از گاو و خر بسیار کمتر
|
|
| |
|
مرو ناخوانده، تا خواری نبینی
|
|
|
چو رفتی جز جگر خواری نبینی
|
|
| |
|
|
|
که دشمن کام گردی، ای برادر
|
|
| |
|
ز کج بینان فتوت راست ناید
|
|
|
| |
|
بکام خود منه زنهار! یک گام
|
|
|
که ایمن نیست دایم مرد خودکام
|
|
| |
|
|
|
| |
|
هزاران تربیت گر هست اخی را
|
|
|
ندارد دوست زیشان جز سخی را
|
|
| |
|
مدارا کن تو با پیران مسکین
|
|
|
| |
|
مزن لاف ای پسر، بادوست و دشمن
|
|
|
که باشد مرد لافی کمتر از زن
|
|
| |
|
|
|
| |
|
هر آن کس، کو بخود مغرور باشد
|
|
|
| |
|
ادب را گوش دار اندر همه جای
|
|
|
| |
|
بخدمت میتوان این ره بریدن
|
|
|
بدین چوگان توان گویی ربودن
|
|
| |
|
|
|
چو یاری کردی اغیاری نبینی
|
|
| |
|
گر آید از درت سیلاب خون باز
|
|
|
| |
|
|
|
| |
|
بعصیان در میفکن خویشتن را
|
|
|
| |
|
|
|
مده ره پیش خود صاحب هوارا
|
|
| |
|
چنان کن تربیت پیرو جوان را
|
|
|
که خجلت برنیفتد این و آن را
|
|
| |
|
|
|
گره از جان و بند ازدل گشاید
|
|
| |
|
|
|
بگوش جان شنو این ماجرا را
|
|
| |
|
|
|
که باشد در کنارت همچو فرزند
|
|
| |
|
|
|
| |
|
|
|
که بی دین را نزیبد لاف مردی
|
|
| |
|
|
|
مطیع امر کن تن را و جان را
|
|
| |
|
|
|
که هستی بر نمیآیی ازین فن
|
|
| |
|
|
|
در آن حالت مکن از صبر دوری
|
|
| |
|
بنعمت در،همی کن شکر یزدان
|
|
|
چو محنت در رسد صبرست درمان
|
|
| |
|
چو مهمان در رسد شیرین زبان شو
|
|
|
| |
|
تکلف از میان بردار و از پیش
|
|
|
بیاور آنچه داری از کم و بیش
|
|
| |
|
باحسان و کرم دلها بدست آر
|
|
|
کزین بهتر نباشد در جهان کار
|
|
| |
|
چو احسان از تو خواهد مرد هشیار
|
|
|
چو مردان راه خود چالاک بسپار
|
|
| |
|
اگر شکرانهای گوید مگو: کی؟
|
|
|
| |
|
فتوت دار چون شمعست در جمع
|
|
|
از آن سوزد میان جمع چون شمع
|
|
| |
|
ترا با عشق باید صبر همراه
|
|
|
که تاگردی از این احوال آگاه
|
|
| |
|
بگفتار این سخنها راست ناید
|
|
|
| |
|
چو چشمت روی آن هستی ببیند
|
|
|
| |
|
مکن زنهار! ازین معنی فراموش
|
|
|
همی کن پند من چون حلقه در گوش
|
|
| |
|
گر این معنی بجا آری، ترا به
|
|
|
بشرط این راه بسپاری، ترا به
|
|
| |
|
اگر خواهی که این معنی بدانی
|
|
|
| |
خدا یار تو باشد در دو عالم
چه مردانه درین ره میزنی دم
|
آخرین اشعار شما (دفتر شعر من)